Światło jako element kształtowania między architekturą a przestrzenią zewnętrzną

Jednym z największych wyzwań planistycznych jest nie traktować poszczególnych przestrzeni zewnętrznych jako izolowanych wysp świetlnych, lecz połączyć różne zadania oświetleniowe w spójną, całościową koncepcję. Z reguły architektura wyznacza strukturę. Głównym zadaniem oświetlenia jest oświetlenie ciągów na terenie zgodnie z normami oraz umożliwienie bezpiecznej orientacji.

Ponadto światło czyni architekturę i bezpośrednie otoczenie widocznymi i odczuwalnymi oraz współtworzy atmosferę. Ważne dla atrakcyjnego obrazu świetlnego jest holistyczne podejście projektowe, w którym rozwiązania oświetleniowe dla poszczególnych obszarów (budynki, ścieżki, wejścia, fasady, tereny zielone i strefy pobytowe) są optymalnie do siebie dopasowane.

Całościowe planowanie oferuje ogromne możliwości kształtowania. Oświetlenie w bezpośrednim sąsiedztwie budynku to coś więcej niż oświetlenie elewacji. Plac przed budynkiem, ścieżki, tereny zielone, elewacja i wejście tworzą przestrzeń przejściową między wnętrzem a zewnętrzem, którą można świadomie inscenizować światłem.

Ponadto obszar przylegający do budynku, z wyjątkiem elewacji, jest przy projektowaniu oświetlenia często nadal postrzegany jako przestrzeń powierzchniowa. Tymczasem szczególnie pionowe komponenty oświetlenia można celowo zastosować, aby uzyskać większą głębię przestrzenną i atmosferę. Ważne jest także ludzkie postrzeganie. Zależy ono m.in. od tego, czy wychodzi się z jasno oświetlonego wnętrza, czy zbliża się do tej strefy z zewnątrz po dłuższym przyzwyczajeniu oczu do ciemności. Całościowa koncepcja uwzględnia również te aspekty.